ਜੀ ਆਇਆਂ ਨੂੰ
You are here: Home >> Literature ਸਾਹਿਤ >> ਅੰਨ੍ਹਾਪਣ

ਅੰਨ੍ਹਾਪਣ

ਆਪਾ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਅੰਮੀ ਕੰਮਕਾਰ ਛੱਡ ਕੰਧ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਕੇ ਦੌੜੀ ਚਲੀ ਆਈ। ਆਪਾ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਕੇ ਲਗਭਗ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਵਿਛੇ ਪਲੰਘ ਵੱਲ ਲੈ ਗਈ, “ਆ ਬੈਠ।”
ਪਲੰਘ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਆਪਾ ਨੇ ਕਮਰੇ ਦੀਆਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ਉੱਪਰ ਨਿਗ੍ਹਾ ਘੁਮਾਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਸੀ, ਜਿਹਾ ਉਹ ਸੱਤ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਗਈ ਸੀ। ਘਰ ਦੀ ਜੇ ਇਹੀ ਹਾਲਤ ਰਹਿਣੀ ਸੀ ਤਾਂ ਇਕ ਸੜਕੇ ਮਰੀ ਤੇ ਦੂਜੀ ਤਲਾਕਸ਼ੁਦਾ ਬੀਵੀ ਵਾਲੇ ਦਮੇ ਦੇ ਮਰੀਜ਼ ਸ਼ੌਹਰ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਸੌਂਪ ਕੇ ਅੰਮੀ ਨੂੰ ਕੀ ਮਿਲਿਆ?
“ਸ਼ਾਹਿਦ ਨਹੀਂ ਆਏ?” ਅੰਮੀ ਨੇ ਆਪਾ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਪਾਏ ਕੰਗਣਾਂ ਨੂੰ ਟਟੋਲਦੇ ਹੋਏ ਰਸਮੀ ਤੌਰ ’ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਫਿਰ ਹਥੇਲੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਹੇਠ ਝੁਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੇ ਵਜਨ ਨੂੰ ਤੋਲਣ ਲੱਗੀ।
ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤੇ ਬਿਨਾ ਆਪਾ ਘਰ ਦੇ ਬਿਖਰਾਉ ਅਤੇ ਅੰਮੀ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ।
“ਤੂੰ ਅਜੇ ਤਕ ਉਮੀਦ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈ?” ਅੰਮੀ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਤੇ ਆਪਾ ਦੀ ਚੁੱਪੀ ਨੂੰ ਸਮਝੇ ਬਿਨਾ ਅੱਗੇ ਬੋਲਦੀ ਗਈ, “ਖੈਰ…ਔਲਾਦ ਨੇ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਕਿਹੜੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬੁਰਕੀ ਮੂੰਹ ’ਚ ਪਾ ਦੇਣੀ ਸੀ ਜਿਹੜੀ ਸ਼ਾਹਿਦ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ।”
ਆਪਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਦਰਦ ਦਾ ਦਰਿਆ ਵਹਿ ਆਇਆ। ਧੋ-ਪੂੰਝ ਕੇ ਰੱਸੀ ਉੱਤੇ ਲਟਕਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਮੱਛੀ ਵਰਗੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਜੇਬਾਂ ਟਟੋਲ ਰਹੀ ਅੰਮੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ।
“ਸ਼ਾਹਿਦ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਜਾਣਦੀ ਐਂ ਅੰਮੀ!” ਤੜਪ ਕੇ ਉਹ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਪਲੰਘ ਤੋੰ ਉੱਠ ਖੜੀ ਹੋਈ, “ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਆਉਣ ਵਾਸਤੇ ਮਨ ਮਚਲ ਉਠਦਾ ਸੀ। ਮੋਤੀਆ ਬਿੰਦ ਤਾਂ ਹੁਣ ਉਤਰਿਆ ਐ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ’ਚ, ਪਰ ਅੰਨ੍ਹਾਪਣ! ਉਹ ਤਾਂ ਕਈ ਵਰ੍ਹੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ’ਚ ਛਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਸਤਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਜੂਹੀ ਨੂੰ ਸਤਵੰਜਾ ਸਾਲ ਦੇ ਝੁੱਡੂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।”

–ਬਲਰਾਮ ਅਗਰਵਾਲ

About SgS Sandhu

To know more about me got to www.sgssandhu.com
Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Scroll To Top
Skip to toolbar