ਜੀ ਆਇਆਂ ਨੂੰ
You are here: Home >> Literature ਸਾਹਿਤ >> ਅੰਨ੍ਹੀ-ਬੋਲੀ ਵੋਟ

ਅੰਨ੍ਹੀ-ਬੋਲੀ ਵੋਟ

ਵੋਟਾਂ ਦਾ ਦਿਨ ਸੀ। ਹਰ ਇਕ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਕਾਰਜਕਰਤਾ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵੋਟਾਂ ਲੈ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਚ ਸਨ।
“ਅੰਮਾਂ! ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ, ਕਾਰ ਆਈ ਖੜੀ ਐ।” ਇਕ ਕਾਰਜਕਰਤਾ ਵੋਟਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਇਕ ਬੁੱਢੀ ਮਾਈ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ।
“ਕਾਰ ’ਤੇ ਲਿਜਾਏਂਗਾ!” ਅੰਮਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ।
“ਚੱਲ, ਚੱਲ. ਬੈਠ ਜਾ ਅੰਮਾਂ, ਦੇਰ ਨਾ ਲਾ।”
“ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਵੇ ਪੁੱਤਰਾ! ਜੀਂਦੇ ਜੀ ਸੁਰਗ ਦਾ ਝੂਟਾ ਦਿਵਾ ਤਾ।”
“ਅੰਮਾਂ! ਯਾਦ ਹੈ ਨਾ। ਮੋਹਰ ਘੋੜਸਵਾਰ ’ਤੇ ਲਾਈਂ।”
“ਕਾਰ ’ਤੇ ਈ ਲਾਉਂ ਪੁੱਤ! ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਕਾਰ ’ਤੇ, ਜੀਂਦਾ ਰਹੇਂ।”
“ਕਾਰ ’ਤੇ ਨਹੀਂ ਅੰਮਾਂ, ਘੋੜਸਵਾਰ ’ਤੇ।”
“ਆਹੋ, ਆਹੋ! ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਐ।” ਅੰਮਾਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਧੁੰਨ ਵਿਚ ਸੀ।
ਅੰਮਾਂ ਵੋਟ ਪਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਈ ਤੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਦੇਖਣ ਲੱਗੀ।
“ਓਏ ਛੱਡ ਵੀ ਆਉਗੇ ਕਿ ਨ੍ਹੀਂ,” ਬੁੱਢੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਗਾਰੇ ਵਿਚ ਤੂਤੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, “ਕਾਰ ’ਤੇ ਬਿਠਾ ਤਾਂ ਲਿਆਏ, ਹੁਣ ਧੱਕਾ ਦੇ ਕੇ ਭੱਜਗੇ।” ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਪਛਤਾਵਾ ਸੀ। ਅੰਮਾਂ ਮੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਸ਼ੀਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਜਿਵੇਂ।
“ਅੰਮਾਂ, ਕਿਸ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਐਂ?”
“ਉਹ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਛੱਡ ਕੇ ਨ੍ਹੀਂ ਆਊਗਾ?”
“ਕੌਣ ਲਿਆਇਆ ਸੀ? ਹੱਥ ਵਾਲਾ, ਤਕੜੀ ਵਾਲਾ, ਘੋੜੇ ਵਾਲਾ, ਹਾਥੀ ਵਾਲਾ?”
“ਕਾਰ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪੁੱਤਰਾ।”
“ਬੇਬੇ! ਇਹ ਪੁੱਛਦਾ ਐ ਕਿ ਕਾਰ ਕਿਸਦੀ ਸੀ? ਕਾਰ ’ਤੇ ਝੰਡਾ ਕਿਹੜਾ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ?” ਨਾਲ ਖੜੇ ਨੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
“ਮੈਨੂੰ ਅਨ੍ਹੀ ਨੂੰ ਕੀ ਪਤਾ।” ਬੇਬੇ ਬੋਲੀ।

–ਡਾ. ਸ਼ਿਆਮ ਸੁੰਦਰ ਦੀਪਤੀ

About SgS Sandhu

To know more about me got to www.sgssandhu.com
Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Scroll To Top
Skip to toolbar