ਜੀ ਆਇਆਂ ਨੂੰ
You are here: Home >> Literature ਸਾਹਿਤ >> ਜ਼ਰੂਰਤ

ਜ਼ਰੂਰਤ

ਉਹ ਅੰਦਰ ਹੀ ਅੰਦਰ ਸੁਲਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕਰੇ ਵੀ ਤਾਂ ਕੀ ਕਰੇ…ਪਿਓ ਨੂੰ ਕੁਝ ਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ…ਕੁਝ ਕਹਿ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ…ਬਸ, ਸੁਲਗ ਰਿਹਾ ਹੈ…ਸੁਲਗਦਾ ਹੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
“ਕੀ ਲੋਡ਼ ਐ ਨਿੱਕੀ ਨੂੰ ਨੌਕਰੀ ਕਰਾਉਣ ਦੀ?” ਉਹ ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਨਿੱਕੀ ਹੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਬਚਪਨ ਤੋਂ।
“ਕਿਉਂ?”
“ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਹਰ ਗੱਲ ’ਚ ਕਿਉਂ ਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਕੁਝ ਸਮਝਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ।”
“ਜੇ ਉਹ ਨੌਕਰੀ ਕਰ ਰਹੀ ਐ ਤਾਂ ਕੀ ਬੁਰਾਈ ਐ? ਰਘੁ ਵੀ ਤਾਂ ਉਸੇ ਦੇ ਦਫਤਰ ’ਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹੈ। ਦੇਖਭਾਲ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇਗਾ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ।” ਉਹ ਐਨਕ ਪਿੱਛੋਂ ਝਾਕਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੇ।
“ਬਾਹਰ ਵਾਲੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ– ਧੀ ਦੀ ਕਮਾਈ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਤੇ ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਮਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਰਘੁ ਕਮਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਨਿੱਕੀ ਨੂੰ ਨੌਕਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋਡ਼ ਐ?” ਉਹ ਫਿਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੁਲਗਦਾ ਹੋਇਆ।
“ਤੂੰ ਅਜੇ ਬੱਚਾ ਐਂ।”
“ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਨਿੱਕੀ ਨੂੰ ਨੌਕਰੀ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟਾਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਹਟਵਾ ਦਿਆਂਗਾ…ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।” ਉਹ ਫਿਰ ਸੁਲਗ ਉੱਠਦਾ ਹੈ।
“…ਤਾਂ ਫਿਰ ਰਘੁ ਵੀ ਨੌਕਰੀ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਵੇਗਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਈ। ਕਿਉਂਕਿ ਰਘੁ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਨਿੱਕੀ ਕਰਕੇ ਈ ਡੇਲੀ ਬੇਸਿਜ ’ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਐ…ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਟਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦੈ।” ਉਹ ਠੰਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਬੋਲੇ।
ਅਚਾਨਕ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹਦੀਆਂ ਰਗਾਂ ਵਿਚ ਖੂਨ ਜੰਮ ਜਿਹਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।

–ਪਵਨ ਸ਼ਰਮਾ

About SgS Sandhu

To know more about me got to www.sgssandhu.com
Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Scroll To Top
Skip to toolbar