ਜੀ ਆਇਆਂ ਨੂੰ
You are here: Home >> Literature ਸਾਹਿਤ >> ਪਰਛਾਵੇਂ

ਪਰਛਾਵੇਂ

ਤਿੰਨੋਂ ਮੇਜ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਪਲੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਕਾਜੂ ਤੇ ਨਮਕੀਨ ਖਾਂਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫਡ਼ੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਗਲਾਸਾਂ ਵਿਚ ਭਰੀ ਮਹਿੰਗੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ। ਅੱਧੀ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖਾਲੀ ਬੋਤਲ ਮੇਜ ਦੇ ਖੂੰਜੇ ਵਿਚ ਪਈ ਸੀ। ਰਾਤ ਗਹਿਰਾ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਤਿੰਨਾਂ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਵੀ।
“ਫਿਰ?” ਨੇਤਾ ਬੋਲਿਆ।
“ਲਗਭਗ ਚਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀਡ਼ ਜੁਟ ਗਈ ਸੀ।” ਥਾਣੇਦਾਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ।
“ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਦ?” ਰਈਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
“ਸਾਰੇ ਗੁੱਸੇ ’ਚ ਸਨ। ਅੱਗ ਉਗਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰਮੋ ਸੀ…ਨਾਲ ਉਹਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਉਹਦਾ ਭਰਾ ਵੀ ਸੀ। ਭਰਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ’ਚ ਖੂਨ ਸੀ।”
“ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕੀਤਾ?”
“ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸਮਝਾਇਆ, ਫਿਰ ਡਰਾਇਆ…ਧਮਕਾਇਆ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੱਦ ਸੀ ਕਿ ਰਿਪੋਰਟ ਲਿਖਣੀ ਈ ਪਊਗੀ।”
“ਸਾਲੇ…ਜਾਹਿਲ…ਗੰਵਾਰ…!”
“ਮੈਂ ਵੀ ਕੋਰੇ ਕਾਗਜ਼ ਤੇ ਲਿਖਕੇ ਬੇਵਕੂਫ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਦ ’ਚ ਕਾਗਜ਼ ਦੇ ਟੋਟੇ ਟੋਟੇ ਕਰਤੇ। ਪਰ ਇਕ ਗੱਲ ਐ ਸੇਠ ਜੀ…।”
“ਕੀ?” ਰਈਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
“ਰਾਕੇਸ਼ ਬੇਟੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ…ਬਹਿਲਾ-ਫੁਸਲਾ ਕੇ ਲਾਈਨ ਤੇ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਕਰਮੋ ਨੂੰ…।” ਥਾਣੇਦਾਰ ਬੋਲਿਆ।
“ਹਰਾਮੀ ਦਾ ਪਿੱਲਾ…ਬੇਵਕੂਫ ਐ” ਰਈਸ ਨੇ ਭੈਡ਼ਾ ਜਿਹਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਇਆ।
ਤਿੰਨੋਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸੇ।
“ਸਾਰੀ ਗਲਤੀ ਰਾਕੇਸ਼ ਦੀ ਐ। ਇਹ ਆਦਿਵਾਸੀ ਬਹੁਤ ਭੋਲੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਜੇਕਰ ਦੂਜੇ ਹੁੰਦੇ ਤਾਂ…।” ਥਾਣੇਦਾਰ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਦੇਖਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ।
ਅਚਾਨਕ ਉਹਦੀ ਨਿਗ੍ਹਾ ਦੀਵਾਰ ਉੱਤੇ ਪਈ। ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਸਵੇਰ ਵਾਲੀ ਚਾਲੀ ਆਦਮੀਆਂ ਦੀ ਭੀਡ਼ ਦੇ ਹੱਥ ਮਸ਼ਾਲਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉੱਪਰ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ…ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਉਹਦਾ ਮਨ ਖੌਫ਼ਜ਼ਦਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ।

–ਪਵਨ ਸ਼ਰਮਾ

About SgS Sandhu

To know more about me got to www.sgssandhu.com
Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Scroll To Top
Skip to toolbar