ਜੀ ਆਇਆਂ ਨੂੰ
You are here: Home >> Literature ਸਾਹਿਤ >> ਪੈਰ ਦੀ ਜੁੱਤੀ

ਪੈਰ ਦੀ ਜੁੱਤੀ

ਵਿਸਾਖ ਦੀ ਖਾਸੋਸ਼ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿਚ ਕਦੇ ਅੱਡੀ ਅਤੇ ਕਦੇ ਪੰਜੇ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਅਹਾਤੇ ਵਿਚ ਪਸਰੀ ਛਾਂ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਕੁਝ ਪਲ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਪੀੜ ਭਰੀ ਨਿਗ੍ਹਾ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਵੱਲ ਘੁਮਾਈ, “ਭਰਾ, ਇਹ ਦਵਾਈ ਦੇ ਦੇ। ਵੇਖੀਂ ਪੇਟ ਦਰਦ ਦੀ ਈ ਐ ਨਾ, ਬੁੜ੍ਹੀ ਦਰਦ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਹੀ ਐ।”
ਸੋਟੀ ਆਸਰੇ ਹੋਲੀ-ਹੋਲੀ ਆ ਰਹੇ ਇਸ ਆਕਾਰ ਨੂੰ ਬੜੀ ਦੇਰ ਤੋਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਿਆ। ਉਹ ਬੜੀ ਹਮਦਰਦੀ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, “ਬਾਬਾ! ਨੰਗੇ ਪੈਰ! ਪੈਰਾਂ ’ਚ ਜੁੱਤੀਆਂ-ਚੱਪਲਾਂ ਤਾਂ ਪਾ ਲਈਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਧੁੱਪ ’ਚ ਨੰਗੇ ਪੈਰ, ਜੁੱਤੀਆਂ ਕਿੱਥੇ ਗਈਆਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ?”
“ਜੁੱਤੀਆਂ…” ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਪੂਰਾ ਭਾਰ ਸੋਟੀ ਉੱਤੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਭਰਾਵਾ, ਜਦੋਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪੈਰ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਹੋਏ ਨੇ, ਜੁੱਤੀਆਂ ਉਹ ਪਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਐ।”
ਉਹਦਾ ਜਵਾਬ ਸੁਣ ਕੇ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਗਰਮ ਹਵਾ ਦਾ ਝੋਂਕਾ ਉਹਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਗੁਜ਼ਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੀ ਨਿਗ੍ਹਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤਪੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਝੁਲਸੇ ਹੋਏ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਫਿਸਲੀ ਤੇ ਉਹ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ। ਉਸਨੇ ਦਵਾਈ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਵਧਾਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੱਸ ਲਿਆ।

–ਡਾ. ਸਤੀਸ਼ ਦੁਬੇ

About SgS Sandhu

To know more about me got to www.sgssandhu.com
Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Scroll To Top
Skip to toolbar