ਉਫ ਬੇਵਫਾ ਹਮਸਫ਼ਰ ਯਾਦ ਆਇਆ
ਉਹ ਭਿਅੰਕਰ ਰਹਿਗ਼ੁਜ਼ਰ ਯਾਦ ਆਇਆ
ਦਿਲੋ ਦਿਮਾਗ਼ ਦਾ ਹਸ਼ਰ ਯਾਦ ਆਇਆ
ਆਪਣੇ ਸਜਦੇ ਉਹਦਾ ਦਰ ਯਾਦ ਆਇਆ
ਮਹਫਿਲ ਚੇ ਦੋਸਤ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਨ ਵੀ ?
ਇਹ ਕਿਸਦਾ ਅੰਤਿਮ ਸਫਰ ਯਾਦ ਆਇਆ
ਓਹ ਰਸਤੇ ਯਾਦ ਆਏ ਓਹ ਮੰਜਿਲ ਯਾਦ ਆਈ
ਹਸੀਨ ਹਮਸਫਰ ਬੇਦਰਦ ਰਹਿਬਰ ਯਾਦ ਆਇਆ
ਵਤਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਵਤਨ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ
ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਨਗਰ ਯਾਦ ਆਇਆ

ਸਰਦਾਰ ਧਾਮੀਂ

ਮਹਫਿਲ ਬੜੀ ਰੰਗੀਨ ਬਾਬੇਊ ਸਾਕੀ ਬੜਾ ਹੁਸੀਨ ਬਾਬੇਓ
ਫਿਰ ਵੀ ਹੋ ਗ਼ਮਗੀਨ ਬਾਬੇਓ ਮਸਲਾ ਕੋਈ ਸੰਗੀਨ ਬਾਬੇਓ
ਜ਼ਹਿਰੀ ਫਨੀਅਰ ਕੀਲਣ ਵਾਲੇ,ਜ਼ਖਮ ਅਵੱਲੇ ਹੀਲਣ ਵਾਲੇ
ਗੁਮ ਖੁਦ ਹੀ ਬੇਸਮਝ ਸਪੇਰੇ,ਕੋਣ ਬਜਾਵੇ ਬੀਨ ਬਾਬੇਓ
ਪਾਰ ਉਤਾਰੇ ਕਰਨੇ ਵਾਲੇ ,ਲੋਕਾਂ ਖਾਤਿਰ ਮਰਨੇ ਵਾਲੇ
ਗਿਰਗਟ ਬਣਕੇ ਬਹਿ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਸ਼ੋਕੀਨ ਬਾਬੇਓ
ਕਿਧਰ ਗੁਜਰੇ ਬਕਤ ਗੁਆਚੇ,ਚਲ ਪਏ ਅਜਕਲ ਨਵੇਂ ਤਮਾਸ਼ੇ
ਗਿਧੀਆਂ ਦੇ ਥਾਂ ਹੋਵੇ ਡਿਸਕੋ ,ਪੇਹਰਾਵਾ ਹੈ ਜੀਨ ਬਾਬੇਓ

ਸਰਦਾਰ ਧਾਮੀਂ

ਤੇਰੇ ਝੁਠੇ ਲਾਰੇ ਤਕ ਖਾਮੋਸ਼ ਰਹਾਂ

ਦਿਲ ਨੂੰ ਗ਼ਮ ਦੇ ਮਾਰੇ ਤਕ ਖਾਮੋਸ਼ ਰਹਾਂ

ਰਾਤ ਅੰਧੇਰੀ ਪੈਡਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ ਲੇਕਿਨ

ਦੀਪਕ ਜੁਗਨੋ ਤਾਰੇ ਤਕ ਖਾਮੋਸ਼ ਰਹਾਂ

ਗਿਰਗਟ ਵਾਂਗਰ ਰੰਗ ਬਦਲ ਲਏ ਗੈਰਾਂ ਨੇ

ਆਪਣੀਆ ਦੇ ਕਾਰੇ ਤਕ ਖਾਮੋਸ਼ ਰਹਾਂ

ਕਿਧਰ ਛੁਪ ਗਏ ਰਮ ਮੁਹੰਮਦ ਤੇ ਨਾਨਕ

ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਤਿਆਰੇ ਤਕ ਖਾਮੋਸ਼ ਰਹਾਂ

ਹਰ ਇਕ ਦਿਲ ਤੇ ਭਾਰੋ ਸਾਗਰ ਨਫ਼ਰਤ ਦਾ

ਟੁਟਦੇ ਰੋਜ਼ ਕਿਨਾਰੇ ਤਕ ਖਾਮੋਸ਼ ਰਹਾਂ

ਗਲੀ ਮੁਹਲੇ ਮਮਤਾ ਵਿਕਦੀ ਵੇਖੀ ਹੈ

ਇਜਤਾਂ ਦੇ ਵਣਜਾਰੇ ਤਕ ਖਾਮੋਸ਼ ਰਹਾਂ

ਬਹੁਤ ਸਤਾਇਆ ਧਾਮੀ ਲੋਕਾਂ ਮਹਫਿਲ ਚੇ

ਸੱਜਣ ਬੇ ਅਤਬਾਰੇ ਤਕ ਖਾਮੋਸ਼ ਰਹਾਂ

ਸਰਦਾਰ ਧਾਮੀ

ਜਦ ਵੀ ਓਹਦੇ ਹੁਸਨ ਦੀ ਚਰਚਾ ਹੋਈ ਹੈ
ਆਪਾਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗਲ ਲਕੋਈ ਹੈ
ਮਹਫਿਲ ਅੰਦਰ ਜਾਮ ਪਿਲਾਂਵੇ ਗੈਰਾਂ ਨੂੰ
ਮੇਰੇ ਦਿਲਬਰ ਇਹ ਕੈਸੀ ਦਿਲਜੋਈ ਹੈ
ਕਦਮ ਕਦਮ ਤੇ ਅਨਹੋਣੀ ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ
ਸਾਡੇ ਭਾਣੇ ਜੱਗ ਤੇ ਮਮਤਾ ਮੋਈ ਹੈ
ਓਹ ਤਾਂ ਖੂੰਨ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗਰ ਪੀਵੇਗਾ
ਜਿਹਦੇ ਜੁਲਮਾਂ ਜ਼ੁਰਮ ਦੀ ਕਾਲਖ ਧੋਈ ਹੈ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਹੀ ਖੂੰਨ ਦੀ ਬਰਖਾ ਹੋਈ ਹੈ
ਮੇਰੇ ਵਤਨੀ ਕਿਸਨੇ ਨਫ਼ਰਤ ਬੋਈ ਹੈ
ਯਾਦ ਪੁਰਾਣੀ ਗ਼ਮ ਦੀ ਅਗਨੀ ਝੋਈ ਹੈ
ਮੇਰੀ ਧੀਰਜ ਗਜਲਾਂ ਬਣ ਬਣ ਰੋਈ ਹੈ
ਪਥਰ ਦਿਲ ਕਦ ਮੋਮ ਬਣਾਕੇ ਆਵੇਗਾਂ
ਧਾਮੀ ਦਿਲ ਦੀ ਰਤ ਬਹੁਰੀੰ ਚੋਈ ਹੈ

ਸਰਦਾਰ ਧਾਮੀਂ

ਕਿਸੀ ਨਾਦਾਨ ਨੇ ਕਹਾ ਥਾ ਇਸ ਨਾਦਾਨ ਸੇ ,
ਕਿ ਕਭੀ ਦਿਲ ਲਗਾਨੇ ਕੀ ਨਾਦਾਨੀ ਨਾ ਕਰਨਾ ,
ਦਿਲ-ਏ-ਨਾਦਾਨ ਕੀ ਨਾਦਾਨੀ ਭੀ ਕ੍ਯਾ ਖੂਬ ਥੀ,
ਯੇ ਫਿਰ ਭੀ ਦਿਲ ਲਗਾਨੇ ਕੀ ਨਾਦਾਨੀ ਕਰ ਬੈਠਾ।

किसी नादान ने कहा था इस नादान दिल से,
कि कभी दिल लगाने कि नादानी न करना,
दिल-ऐ-नादान कि नादानी भी क्या खूब थी,
ये फिर भी दिल लगाने कि नादानी कर बैठा |

ਇਸ਼ਕ਼ ਨਾ ਕਰੋ ਸਜਾ ਮਿਲੇਗੀ,
ਗੁਨਾਹ ਹੋ ਭੀ ਨਾ ਹੋ ਬੇ ਵਜਾਹ ਮਿਲੇਗੀ ..

ਕਵੀ ਅਮਰ ਮਰਤੇ ਮਰ ਜਾਓਗੇ,
ਨਾ ਤੁਮਹਾਰੀ ਨਾ ਇਨਕੀ ਰਜਾ ਮਿਲੇਗੀ ….

ਲਹੂ ਦੇ ਕਤਰੇ ਕਾਗਜ਼ਾ ਤੇ ਵਹਾਏ ਮੈਂ ,
ਜਜ਼ਬਾਤ ਆਪਣੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਛੁਪਾਏ ਮੈਂ ||

ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਵੀ ਮੈਂ ਰਿਹਾ ਸੋਚਦਾ,
ਝੂਠ ਮੂਠ ਅੇਵੈਂ ਨੀ ਲੋਕ ਸਲਾਏ ਮੈਂ ||

ਕੀ ਨੇ ਉਹ , ਤੇ ਕਿਥੇ ਕੁ ਨੇ ਖੜੇ,
ਨੰਗੇ ਕਰ ਕਰ ਕੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਖਾਏ ਮੈਂ ||

ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਦੇ ਵਿਚ ਖੜ ਗਿਆ ,
ਘਰ ਆਪਣੇ ਤੇ ਹੀ ਪੱਥਰ ਚਲਾਏ ਮੈਂ ||